paylaþým için teþekkürler

Sonbahardý... Seninle geçiyorduk o yoldan;
Topraklardan, havadan bir hüzün taþýyordu
Bize yaklaþýyordu
Gönlümüzde yepyeni bir duygu yaþýyordu.
Rüzgarlarýn deðildi bu musiki, bu hüzün;
Hatýrladýn deðil mi? Kuþlar aðlaþýyordu...
Havada bir serinlik... Tatlý bir hayal gibi...
Torak nasýl meçhuldü týpký istikbal gibi?
O gün tabiat baþka bir türlü yaþýyordu.
Kalbin acý, gözlerin yaþla dolmuþtu senin;
Yapraklar gibi yere dökülüyordu enin;
O naðme mesafeyi, zamaný aþýyordu.
O bir beste deðildi: Kuþlar aðlaþýyordu.
En hazin þey muhakkak öksüz kalan ocaktýr.
Bu ocak hüzünlerle dolup boþalacaktýr.
Eski bir sonbaharý, küçük kuþlarý anmak
Belki veda etmektir sana birkaç satýrla...
Yine bir sonbaharda ordan yalnýz geçersen
Beraber geçtiðimiz serin günü hatýrla!.